Kronika Geeka
Horror w Arkham: Gra Karciana – badacze i nadnaturalne zagrożenia, okładka recenzji

Horror w Arkham: Gra karciana

Jest rok 1926, na Arkham pada mroczny cień. Obce istoty, znane jako Przedwieczni, czają się w pustce poza przestrzenią i czasem, wijąc się na progu pomiędzy światami. Okultystyczne rytuały muszą zostać przerwane, a obce istoty zniszczone, zanim prastarzy bogowie uczynią nasz świat swoim zrujnowanym królestwem. Jedynie garstka badaczy może zmierzyć się z horrorem, który terroryzuje Arkham. Czy uda im się przetrwać?

Horror w Arkham: Gra karciana to gra kooperacyjna osadzona w świecie inspirowanym prozą Lovecrafta. Gracze wcielają się w badaczy, którzy wspólnie próbują pokrzyżować plany sił nie z tego świata. Eksplorują rozmaite miejsca, zdobywają wskazówki, spotykają ludzi i istoty nadnaturalne, a przy okazji starają się nie zginąć i zachować resztki poczytalności. Czyli w Arkham wszystko po staremu. Tym razem jednak każdy z nas przynosi na spotkanie własną talię kart, a jedna przygoda jest najczęściej dopiero początkiem większej historii.

Metki i etykietki

Wydawca: Fantasy Flight Games (w Polsce: Galakta)

Projektanci gry podstawowej: Nate French, MJ Newman

Rok wydania: 2016

Czas rozgrywki: od 1 do 3 godzin na scenariusz, w zależności od liczby graczy, ich doświadczenia i samej przygody

Próg wejścia: zaawansowany — poza zasadami trzeba poznać własną talię i nauczyć się korzystać ze zdolności kart; samodzielne budowanie talii dokłada kolejną warstwę zabawy i nauki

Kategorie: kooperacyjna, karcianka, LCG, mitologia Cthulhu, przygodowa, kampanijna, 1–4 graczy

Dla niewtajemniczonych

Horror w Arkham: Gra karciana, podobnie jak opisywane wcześniej jego planszowe wcielenie, Eldritch Horror, Znak Starszych Bogów i Horror w Arkham: Ostatnia godzina, należy do rodziny Arkham Horror Files. Wracamy do lat 20. XX w., do świata tajemniczych kultów, zakazanych ksiąg i przedwiecznych bóstw, dla których ludzkość jest co najwyżej drobną niedogodnością. Inspiracją pozostaje przede wszystkim H.P. Lovecraft, ale znajdzie się tu również miejsce choćby dla Roberta W. Chambersa i jego Króla w Żółci.

Nasi bohaterowie to często zwyczajni ludzie w bardzo niezwyczajnej sytuacji: bibliotekarka, kelnerka, włóczęga, agent federalny czy muzyk. Każdy ma własne zdolności, możliwości budowania talii, a także osobisty bagaż problemów. Te ostatnie potrafią dosłownie wyskoczyć nam z talii w najmniej odpowiednim momencie. Bo przecież sama obecność potworów byłaby zbyt mało stresująca.

LCG, czyli Living Card Game, oznacza tutaj przede wszystkim ustaloną zawartość dodatków. Nie kupujemy losowych boosterów i nie polujemy na jedną potrzebną kartę w dziesięciu paczkach. Wiemy, co dostaniemy w danym pudełku. Kolejne rozszerzenia dostarczają nowych badaczy, kart do ich talii oraz scenariuszy składających się na całe kampanie. Przygody można też rozgrywać pojedynczo, ale to w kampanii ten tytuł pokazuje, na co go naprawdę stać.

Dwoje badaczy odpierających atak potworów na nocnej ulicy Arkham

Nocny spacer po Arkham: trochę mgły, kilka macek i zdecydowanie za mało amunicji. Dobrze przynajmniej, że nie musimy radzić sobie z tym w pojedynkę.

Przebieg rozgrywki

Karciany Horror w Arkham mocno odchodzi od formuły planszowych krewniaków. Nie mamy dużej planszy ani kości. Mapę tworzą karty lokalizacji, a podczas testów sięgamy do worka chaosu. Wyciągnięty żeton modyfikuje wartość testowanej umiejętności lub uruchamia dodatkowy efekt. Worek jest zatem naszym stałym towarzyszem niedoli i bardzo szybko zaczynamy rozpoznawać jego najmniej sympatycznych mieszkańców.

Każdy gracz dysponuje własną talią zawierającą atuty, wydarzenia i umiejętności. Pod tymi nazwami kryją się m.in. broń, zaklęcia, sprzymierzeńcy, sztuczki i inne sposoby na przetrwanie. Talia nie jest po prostu plecakiem z wyposażeniem. Określa, jak nasz badacz działa i jaką rolę pełni w drużynie. Dwie osoby grające tą samą postacią mogą dzięki innemu doborowi kart otrzymać dość różne doświadczenia.

Rozgrywka dzieli się na cztery fazy:

  • Fazę Mitów, w której przybywa zagłady, a badacze dobierają karty spotkań: wrogów i inne nieprzyjemności.
  • Fazę Badaczy, podczas której wykonujemy swoje tury i próbujemy zrobić coś pożytecznego, zanim sytuacja wymknie się spod kontroli.
  • Fazę Wrogów, w której odpowiednie potwory przemieszczają się i atakują.
  • Fazę Utrzymania, gdy przygotowujemy wyczerpane karty, dobieramy kartę i otrzymujemy zasób na kolejną rundę.

W swojej turze badacz ma standardowo trzy akcje. Może m.in. przemieszczać się, badać lokalizację, walczyć, wymykać się wrogom, zagrywać karty czy zdobywać dodatkowe zasoby. Trzy akcje brzmią całkiem nieźle, dopóki nie okaże się, że trzeba przeładować broń, uratować kolegę, uciec przed potworem i jeszcze znaleźć wskazówki. Wszystko oczywiście na wczoraj.

Scenariusz napędzają przede wszystkim dwie talie: Aktów i Tajemnic. Pierwsza pokazuje postępy naszego śledztwa, druga — postępy przeciwnika. Wskazówki często pozwalają przechodzić do kolejnych Aktów, a zagłada zbliża nas do tego, czego wolelibyśmy uniknąć. Autorzy regularnie bawią się jednak tym schematem, więc warto czytać polecenia, zamiast zakładać, że zawsze chodzi o znalezienie wszystkiego i zabicie wszystkich.

Dowód! — karta wydarzenia Strażnika

Dowód! to wydarzenie pozwalające zdobyć wskazówkę po pokonaniu wroga. W taliach graczy znajdziemy też atuty, które pozostają w grze, oraz umiejętności wspierające testy. Karty pokazują m.in. koszt zagrania, klasę, poziom, cechy i zasady działania. Ikony po lewej wskazują, jakie testy możemy wesprzeć, przeznaczając na nie kartę — tutaj są to dwie ikony Wiedzy.

Koniec scenariusza nie musi oznaczać prostego „wygraliśmy” albo „przegraliśmy”. Docieramy do określonego zakończenia, zapisujemy konsekwencje i często gramy dalej. Niepowodzenie może zmienić dalszy bieg kampanii, a wycofanie się z przygody bywa rozsądniejsze od bohaterskiego pozostania na miejscu. Pokonanie badacza również nie oznacza automatycznie jego śmierci. Czasem wróci do kolejnego scenariusza, tyle że trochę bardziej poturbowany.

Między przygodami wydajemy zdobyte doświadczenie na nowe karty i ulepszanie talii. Równocześnie kolekcjonujemy wspomnienia, znajomości, urazy i konsekwencje podjętych decyzji. To właśnie ten rozwój sprawia, że zaczynamy się przywiązywać do postaci. Na początku cieszy nas zwykła latarka, a kilka spotkań później mamy już cały plan działania i własny sposób radzenia sobie z kosmiczną grozą. Oczywiście do chwili, gdy gra postanowi ten plan zweryfikować.

Losowość:

Jak najbardziej obecna. Tasujemy własną talię, dobieramy karty spotkań i losujemy żetony chaosu. Możemy przez pół scenariusza czekać na potrzebną broń, dostać wyjątkowo niewygodnego wroga albo wyciągnąć automatyczną porażkę w teście, do którego przygotowaliśmy się jak do obrony doktoratu.

Jednocześnie mamy spory wpływ na to, jak bardzo tej losowości się poddajemy. Dobrze zbudowana talia, wymiana kart na początku gry, zwiększanie wartości testów i współpraca z drużyną wyraźnie poprawiają nasze szanse. Nie trzeba próbować wszystkiego, a niektóre efekty pozwalają wręcz ominąć test. Częścią zabawy jest ocena, kiedy warto zainwestować w sukces, a kiedy lepiej zaakceptować ryzyko.

Dla mnie to bardzo udany układ. Losowość zapewnia napięcie i historie do opowiadania po grze, ale nie sprowadza naszych decyzji do wyboru ręki, którą sięgniemy do worka. Choć oczywiście po trzeciej czerwonej macce z rzędu trudno zachować wobec niego obiektywizm.

Pojemnik na żetony chaosu i pudełko Powrót Dziedzictwa Dunwich

Zamiast kości mamy żetony chaosu. Można im nawet sprawić elegancki pojemnik, ale niestety nie poprawia to ich nastawienia do badaczy. W tle pudełko z serii Powrót…, przydatne także do przechowywania kart.

Rywalizacja:

W standardowej rozgrywce brak. Wspólnie planujemy, wspólnie próbujemy przetrwać i wspólnie ponosimy konsekwencje. Podział obowiązków ma ogromne znaczenie: ktoś zdobywa wskazówki, ktoś zajmuje się wrogami, ktoś wspiera pozostałych lub uzupełnia braki. Dobrym ruchem bywa nawet oddanie własnej wygody po to, żeby inny badacz mógł wykonać kluczową akcję.

Co bardzo mi się podoba, własna talia daje każdemu przestrzeń do podejmowania decyzji. W bardziej rozbudowanych zestawach trudno jednej osobie skutecznie sterować wszystkimi, bo każdy zna najlepiej swoje karty i możliwości. Z drugiej strony początkującym trzeba pozwolić tę wiedzę zdobyć, a nie rozegrać za nich całą turę.

Klimat:

Tu karcianka robi dla mnie najwięcej ze wszystkich opisanych dotąd „arkhamów”. Klimat wynika z tego, co faktycznie robimy. Kończą się naboje, wyczerpuje zaklęcie, ktoś zostaje odcięty od reszty grupy, a my musimy zdecydować, czy szukać jeszcze jednej wskazówki, czy już ratować skórę. To sytuacje powstające przy stole, do których ilustracje i teksty dokładają kolejną warstwę.

Scenariusze potrafią wykorzystać układ kart, zasady ruchu czy sposób odkrywania informacji, żeby oddać charakter miejsca i wydarzeń. Dzięki temu ucieczka, śledztwo i wyprawa w nieznane nie muszą być trzema wariantami tego samego zadania. A całość spina kampania, w której pamięć o wcześniejszych decyzjach nie znika wraz z zamknięciem danej przygody.

Nie każda historia trzyma się oczywiście kurczowo lovecraftowskiego horroru. Bywa więcej przygodowej pulpy, bywa więcej fantastyki, czasem nawet celowej groteski. Ale właśnie możliwość wyboru między dusznym Arkham, dżunglą, Antarktydą, czy choćby Krainami Snów jest jednym z największych atutów tej gry.

Karty wrogów Yithian obserwator i lokalizacja Biblioteka Orne’a w drewnianych stojakach

Biblioteka Orne’a i pokonani Yithianie trafili do puli zwycięstwa. To tutaj odkładamy karty, które na koniec scenariusza zapewnią nam punkty doświadczenia na rozwój talii. Całkiem miła pamiątka po niezbyt miłym spotkaniu.

Garść wrażeń

Najbardziej podoba mi się połączenie karcianki z opowieścią przypominającą trochę sesję RPG. Budujemy postać poprzez talię, rozwijamy ją, podejmujemy decyzje i sprawdzamy, co z nich wyniknie. Nie potrzeba przy tym prowadzącego, bo tę funkcję przejmują karty oraz księga kampanii. Oczywiście swobody znanej z RPG tutaj nie ma, ale zostaje wspólna historia i poczucie, że uczestniczyliśmy w czymś więcej niż sprawnym przesuwaniu znaczników.

Drugą wielką zaletą są badacze. Różnią się znacznie mocniej niż tylko wysokością czterech współczynników. Zdolności i ograniczenia budowania talii sprawiają, że zmiana postaci potrafi zmienić całą rozgrywkę. Do tego dochodzą kombinacje kart i rozwój podczas kampanii. Samo zastanawianie się, co kupić za doświadczenie po ostatniej przygodzie, potrafi być przyjemnym przedłużeniem wieczoru.

Regrywalność również oceniam bardzo wysoko, choć pierwszego kontaktu z historią oczywiście nie odzyskamy. Po poznaniu scenariusza nadal pozostają inne zakończenia, odmienne wybory, zmienne elementy przygotowania i przede wszystkim nowe talie oraz składy drużyny. Wiedzieć, co może nas spotkać, a poradzić sobie z tym innym badaczem, czy na wyższym poziomie trudności to dwie różne rzeczy.

A co przeszkadza? Na pewno próg wejścia. Podstawowy rytm rundy można opanować dość szybko, ale wyjątki, słowa kluczowe i interakcje kart wymagają uwagi. Dobrze mieć przy stole kogoś, kto zna grę, a nowym osobom dać gotowe talie z krótkim objaśnieniem, jak nimi grać. Budowanie pierwszej talii z kilku tysięcy kart na szczęście nie jest obowiązkowym rytuałem inicjacyjnym.

Pete Włóczęga i Diuk oraz karty gracza na macie badacza

Pete Włóczęga i jego wierny Diuk. Badacz to nie tylko cztery współczynniki: unikalne zdolności i własne zasady budowania talii sprawiają, że każda postać oferuje inny sposób gry.

Gra wymaga też przygotowania i organizacji. Karty trzeba posegregować, scenariusz rozłożyć, a talię od czasu do czasu przebudować. Przy czterech osobach i bardziej złożonej przygodzie wieczór potrafi się wydłużyć. Do tego dochodzi koszt rozrastającej się kolekcji. Brak losowych boosterów jest świetną wiadomością, ale nie oznacza, że hobby staje się tanie. Szczególnie kiedy człowiek zaczyna racjonalizować zakup kolejnego pudełka zdaniem „przecież tam jest karta do mojej talii”.

Warto również uczciwie powiedzieć, że sama podstawka daje jedynie przedsmak całości. Jej krótka kampania uczy zasad, ale nie pokazuje pełnego rozmachu scenariuszy i rozwoju postaci. Jeśli po niej zostaje niedosyt, to zrozumiałe. Jeśli jednak nie odpowiada nam samo zarządzanie ręką i talią, kolejne pudło raczej nie zamieni tej karcianki w inną grę.

Dodatki

W przypadku tej gry słowo „dodatki” oznacza już całkiem pokaźną biblioteczkę. Żeby nie zamienić recenzji w katalog kilkudziesięciu paczek, omówię pełne kampanie i pozostałe rodzaje rozszerzeń.

Najpierw drobne rozróżnienie dotyczące samej podstawki: wydanie z 2016 r. i odświeżony zestaw z 2021 r. zawierają tę samą kampanię, Noc fanatyka. Drugi z nich ułatwia organizację i zapewnia zawartość do gry w cztery osoby z jednego pudełka. To wcześniejsze odświeżenie produktu, które warto odróżnić od późniejszego Rozdziału II, o którym na koniec.

Pierwotnie cykl składał się z dużego rozszerzenia rozpoczynającego opowieść i sześciu mniejszych Zestawów Mitów, które ją kontynuowały. W obu formatach dostawaliśmy też karty graczy. Później FFG rozdzieliło te elementy: rozszerzenie kampanijne zawiera przygody, a rozszerzenie badaczy — postaci i karty do talii. Te ostatnie można wykorzystywać w różnych kampaniach; nie są przypisane do historii z pudełka o tym samym tytule. Wznowienia starych cykli w tym modelu nie są przy tym nowymi wersjami kampanii ani dodatkami z serii Powrót….

Kampanie

Noc fanatyka, czyli trzy scenariusze ze starej podstawki, to przyspieszony kurs życia w Arkham. Zaczynamy od dość kameralnego problemu, a bardzo szybko dowiadujemy się, że miasto ma większe kłopoty. Dobrze wprowadza najważniejsze mechaniki, ale sama kampania jest krótka i potrafi boleśnie zweryfikować brak ogrania nowych osób przy stole ze swoim przestrzelonym i nierównym poziomem trudności pomiędzy scenariuszami. Traktowałbym ją jako wstęp do gry, nie reprezentację wszystkiego, co ta karcianka oferuje.

Drewniany organizer na talię spotkań i stos kart odrzuconych, karta Światło Aforgomona

Talia spotkań regularnie dostarcza badaczom nowych problemów: od wrogów po zdrady, które potrafią pokrzyżować najlepiej ułożony plan. Na wierzchu Światło Aforgomona — kolejna przypominajka, że w Arkham nawet światło nie musi oznaczać niczego dobrego.

Dziedzictwo Dunwich rozwija wątki znane ze Zgrozy w Dunwich pióra mistrza. Zniknięcie znajomych profesora Armitage’a rozpoczyna śledztwo prowadzące poza Arkham. To pierwsza pełna kampania i dobry następny krok po podstawce, czy nawet pierwszy krok zamiast niej. Stosunkowo przejrzysta konstrukcja pozwala skupić się nawet niedoświadczonym badaczom na współpracy i rozwijaniu talii. A przy okazji szybko pokazuje, ile różnych pomysłów można zmieścić w kilku scenariuszach.

Szlak do Carcosy krąży wokół przedstawienia Króla w Żółci i pytania, ile z tego, co widzimy, naprawdę się wydarzyło. To propozycja dla osób lubiących niepewność, obłęd i podważanie własnych interpretacji. Sam temat świetnie pasuje do gry, w której każdą nową informację poznajemy poprzez odkrycie kolejnej karty. O szczegółach najlepiej wiedzieć możliwie mało. Dość niech powie fakt, że po dziś dzień, mimo upływu prawie dekady, wielu graczy uważa ją za najlepszą ze wszystkich kampanii gry.

Zapomniana era zabiera nas na ekspedycję do Ameryki Środkowej, wśród pradawnych ruin i niebezpiecznej dżungli. Więcej tu przygodowej wyprawy, eksploracji i konsekwencji tego, jak obchodzimy się z napotkanymi zagrożeniami. To również kampania, która potrafi mocno dać w kość. Nie proponowałbym jej jako najłagodniejszego sposobu na przekonanie do gry kogoś, kto dopiero uczy się własnej talii. Przez wielu uważana za jedną z najsłabszych kampanii, nie tylko ze względu na absurdalny miejscami poziom trudności.

Przerwany krąg wraca do mrocznej historii Arkham, okultyzmu, przepowiedni i tajnych stowarzyszeń. Osiem głównych scenariuszy poprzedza osobny prolog. Jeśli najbardziej odpowiada nam wizja miasta pełnego duchów, sekretów i ludzi wiedzących zdecydowanie więcej, niż chcą powiedzieć, jesteśmy w domu. Trzeba tylko przygotować się na pilnowanie kolejnych utrudnień i efektów.

Olbrzymia istota o mackach i wielu oczach w okolicy Dunwich

Wizyta w Dunwich potrafi dostarczyć wrażeń większych, niż sugerowałaby liczba kart na stole. Przy takich sąsiadach zwykłe zamknięcie drzwi raczej nie wystarczy.

Pożeracze snów mają nietypową konstrukcję: dwie czteroscenariuszowe kampanie, które można rozgrywać osobno lub połączyć w przeplatającą się historię. Jedna grupa badaczy wyrusza do Krain Snów, druga pozostaje w świecie jawy. Zyskujemy mocny kontrast między fantastyczną podróżą a koszmarem, ale przy połączonej rozgrywce trzeba też przygotować dwa zestawy postaci i talii.

Zmowa nad Innsmouth zaczyna się od utraty pamięci i sytuacji, w której zdecydowanie nie chcielibyśmy się obudzić. Kolejne wydarzenia oraz retrospekcje odsłaniają, jak do niej doszło. Innsmouth zapewnia odpowiednio wilgotną i podejrzaną scenerię, a w scenariuszach istotne stają się zalewane miejsca i ucieczka przed zagrożeniem. Towarzysząca kampanii pula kart graczy wprowadziła również żetony błogosławieństwa i klątwy.

Na krawędzi ziemi przenosi akcję na Antarktydę. Dużą rolę odgrywają pozostali uczestnicy ekspedycji i relacje z nimi, a sama podróż jest czymś więcej niż serią starć z potworami. To rozbudowana wyprawa z obszerniejszą narracją i scenariuszami, które mogą dzielić się na części. Dla wielbicieli W górach szaleństwa już sam kierunek podróży będzie mocnym argumentem.

Szkarłatne klucze stawiają na podróżowanie po świecie i samodzielne wyznaczanie trasy. Badamy zniknięcia i tropimy tajemnicze artefakty, decydując, dokąd polecieć i na co poświęcić ograniczony czas. To ambitna, nieliniowa konstrukcja z dużą ilością tekstu. Może zachwycić swobodą, ale osobom oczekującym zwartej opowieści i szybkiego przechodzenia od czytania do gry nie musi odpowiadać w takim samym stopniu.

Badacze próbujący przerwać rytuał kultystów na cmentarzu

Kultyści mają swoje plany, a badacze zwykle pojawiają się w ostatniej chwili, żeby je pokrzyżować. Kolejne kampanie zmieniają scenerię i zasady tej nierównej walki.

Uczta w Dolinie Hemlock łączy wyprawę badawczą z horrorem małej społeczności przygotowującej się do święta. Mamy trzy dni na poznanie wyspy i jej mieszkańców, wybieramy miejsca do zbadania i budujemy relacje. Sielskość okolicy mocno kłóci się z tym, co odkrywamy. Jeśli lubicie historie, w których serdeczne zaproszenie na lokalną uroczystość powinno natychmiast uruchomić wszystkie alarmy, temat jest idealny.

Zatopione miasto prowadzi na Pacyfik i do R’lyeh. Po latach spotkań z rozmaitymi koszmarami przychodzi czas na samego Cthulhu i zagrożenie o odpowiednio dużej skali. To domknięcie pierwszego rozdziału rozwoju gry, z naciskiem na eksplorację obcego, nieprzyjaznego miejsca. Wielbiciele najsłynniejszego Przedwiecznego mają tu wreszcie okazję znaleźć się zdecydowanie zbyt blisko swojego ulubieńca.

Powroty, czyli znajome historie z nowymi problemami

Osobną kategorię stanowi pięć rozszerzeń z serii Powrót…: do Nocy fanatyka, Dziedzictwa Dunwich, Szlaku do Carcosy, Zapomnianej ery i Przerwanego kręgu. Modyfikują znane kampanie poprzez nowe karty scenariuszy i zestawy spotkań, dodają warianty oraz karty graczy. W pudełkach znajdziemy też przekładki pomagające uporządkować kolekcję. Powrót do Przerwanego kręgu zawiera dodatkowo talię tarota do wykorzystania również w innych przygodach.

Istoty z głębin wychodzące na brzeg w Innsmouth

W Innsmouth spacer nad wodą rzadko kończy się dobrze. Szczególnie kiedy miejscowa fauna postanawia wyjść nam na spotkanie.

To dodatki dla osób, które chcą wrócić do poznanej historii i dać się jej ponownie zaskoczyć. Nie zastępują oryginalnych kampanii. Na początku przygody z karcianką wybrałbym raczej całkiem nową opowieść; na remiksy przyjdzie czas później.

Osobne scenariusze

Pełna kampania to większe zobowiązanie, więc dobrze, że są również mniejsze przygody. Wiele z nich można rozegrać osobno lub włączyć do kampanii jako poboczną historię, zgodnie z zasadami danego dodatku. „Samodzielny scenariusz” nie oznacza jednak samodzielnej gry — nadal potrzebujemy odpowiedniej podstawki i talii badaczy.

  • Klątwa Rougarou — wyprawa do Luizjany tropem bestii i klątwy czyhającej również na badaczy.
  • Karnawał koszmarów — Wenecja, zamaskowany tłum i świętowanie, które bardzo szybko przestaje być przyjemne.
  • Labirynty obłędu — ucieczka z pułapki tajemniczego oprawcy; szczególną cechą dodatku jest wariant współpracy kilku grup.
  • Strażnicy Otchłani — dwie powiązane przygody rozpoczynające się w Egipcie i prowadzące znacznie dalej, niż sugerowałby turystyczny folder.
  • Morderstwo w Hotelu Excelsior — śledztwo w hotelu, w którym sami znajdujemy się w wyjątkowo niewygodnej sytuacji; zmienne elementy tajemnicy zachęcają do powrotów. Często uważany za najlepszy samodzielny scenariusz, również do wprowadzania nowych osób do gry,
  • Śluz, który pożarł wszystko — walka z rozrastającą się anomalią, w klimacie kina grozy klasy B i z możliwością rozgrywki wielogrupowej.
  • Wojna Zewnętrznych Bogów — trzy rywalizujące kulty, których plany bynajmniej nie uwzględniają dobra ludzkości.
  • Machinacje w czasie — śledztwo rozciągnięte między różnymi epokami i zabawa konsekwencjami ingerowania w bieg wydarzeń.
  • Szczęście i szaleństwo — dwuczęściowa przygoda skupiona na przygotowaniu i przeprowadzeniu skoku na kasyno. Mitologia Cthulhu spotyka film o wielkim napadzie.
  • Zimowa gala — eleganckie przyjęcie w Kingsport, niebezpieczne interesy i artefakt, którym interesuje się zbyt wiele stron.
  • Film Fatale — wyprawa do hollywoodzkiego studia, gdzie granica między filmową fikcją a rzeczywistością robi się niepokojąco cienka.
  • Horror w Psiarkham: Intrygi Miaulathotepa — osobny, żartobliwy wypad w świat psich badaczy i kociego spisku. Tak, to prawdziwy dodatek, a nie tylko primaaprilisowy żart..

Karty wrogów, lokalizacji i zdrady z gry Horror w Arkham: Gra karciana

Lokacje tworzą mapę, a wrogowie dbają o to, żebyśmy nie zwiedzali jej zbyt spokojnie. Wszystko mieści się na kartach — choć miejsca na stole i tak zawsze jest za mało.

Talie badaczy i drobniejsze dodatki

Bardzo praktycznym pomysłem są gotowe talie pięciorga badaczy: Nathaniela Cho, Harveya Waltersa, Winifred Habbamock, Jacqueline Fine i Stelli Clark. Każda daje postać, karty do rozpoczęcia gry i dodatkowe karty na rozwój. To wygodny sposób na dołączenie do grupy, a dla właściciela większej kolekcji — kolejne możliwości budowania talii. Przy czym gotowa talia nadal wymaga poznania jej sposobu działania; nie wszystkie postaci są równie oczywiste na pierwszy kontakt.

Na obrzeżach głównej linii znajdziemy też karty promocyjne, alternatywne karty osobiste dołączane do części nowel oraz udostępniane przez FFG materiały do samodzielnego wydruku. Szczególnie interesujący są badacze równolegli: inne wersje znanych postaci, z odmiennymi zdolnościami i zasadami budowania talii, czasem z własnym scenariuszem wyzwania. To kolejne zabawki dla zainteresowanych, ale spokojnie można dobrze bawić się bez kolekcjonowania każdego dodatku promocyjnego.

A co z Rozdziałem II?

W recenzji skupiłem się głównie na tzw. Rozdziale I gry, natomiast warto zaznaczyć, że FFG w 2026 r. zdecydowało się na miękki restart karcianego Arkham, zwany Rozdziałem II. Nowa podstawka zawiera trzyczęściową kampanię Bractwo Popiołu, pięcioro nowych lub przeprojektowanych badaczy i nową pulę kart.

Badaczka na brzegu przed tajemniczym miastem rozświetlonym błyskawicami

Nowy rozdział, kolejne tajemnice i miejsca, do których rozsądny człowiek raczej by się nie wybierał. Na szczęście nasi badacze mają w tej kwestii własne zdanie.

Podstawowe zasady pozostają te same, a karty graczy z obu Rozdziałów można łączyć. Jest jednak haczyk: nowe przygody wymagają zestawów spotkań z nowej podstawki, natomiast starsze kampanie nadal korzystają z poprzedniej. Weterani chcący śledzić dalszy rozwój gry muszą więc zrobić miejsce na kolejne pudełko.

Zmienia się też model dodatków: obok krótkich, trzyczęściowych kampanii pojawią się większe, pięcioscenariuszowe historie. Nowością są karty nagród, odblokowywane podczas gry i dostępne w kolejnych kampaniach. Dochodzi również rotacja aktualnie wspieranej puli, ale bez zakazu korzystania ze starszej kolekcji. Dla nowych graczy to świeży punkt wejścia, a dla dotychczasowych — dalszy ciąg przygody, choć w nieco innym formacie.

Ostateczny werdykt

Ze wszystkich gier z rodziny Arkham Horror Files to właśnie Horror w Arkham: Gra karciana jest dla mnie najlepszy. Najpełniej łączy klimat, współpracę, ciekawą mechanikę i rozwój postaci. Pozwala jednocześnie przeżywać przygodę i cieszyć się dobrze działającą talią, a potem wrócić do tej samej historii z innym badaczem i zobaczyć ją z trochę innej strony.

Nie jest to najłatwiejszy, najtańszy ani najmniej czasochłonny sposób na wizytę w Arkham. Trzeba poznać zasady, polubić pracę z kartami i pogodzić się z tym, że worek chaosu czasem wyrzuci nasz misterny plan przez okno. Nie każda kampania trafi też do każdego gracza w takim samym stopniu i przez lata trafiły się na pewno takie, które nie były w pełni udane.

Zniekształcone odbicie twarzy badacza w szklanej kuli

Im dłużej przyglądamy się tajemnicom Arkham, tym trudniej spojrzeć na świat tak samo jak wcześniej. A po skończonej kampanii i tak chcemy zajrzeć jeszcze głębiej.

Ale kiedy wszystko zaskoczy — badacze uzupełniają się zdolnościami, talia robi to, do czego ją zbudowaliśmy, a scenariusz dokłada niespodziankę w najgorszym możliwym momencie — trudno mi wskazać drugą grę z tego uniwersum, która dawałaby mi podobną satysfakcję. I podobną ochotę, żeby po wszystkim powiedzieć: „Dobra, to kiedy znów gramy?”.

Dlatego tutaj bardzo dobra ocena to za mało. Dla mnie to najlepszy Arkham i bezdyskusyjny:

Ocena: SZTOS

 

Zdjęcia: Fantasy Flight Games, Galakta i zasoby własne autora.

+1
1
+1
1
+1
1
+1
0
+1
1
+1
0
+1
0