Michał
DALEJ MOGĄ MIESZKAĆ SPOILERY. ŻEBY NIE BYŁO.
#KupkaWstydu
Słowo się rzekło i w czerwcu zakończyłem łobuzowanie w podniebnej Columbii. Co chciałbym dodać do wrażeń zeszłomiesięcznych?
Na pewno to, że to faktycznie już nie jest horrorowo-survivalowy FPS. Do tej pory pamiętam, jaki potrafiłem być przerażony, stąpając ostrożnie po korytarzach Rapture – o unikaniu Big Daddych, którzy zaraz przerobią mnie na mielonkę, już nawet nie wspomnę. Ale czy to wada? Niekoniecznie. Infinite też przeraża, też dołuje i też zachwyca, ale robi to za pomocą całkiem innych środków. A fabularnie spokojnie może konkurować z protoplastą.
Wizualnie i dźwiękowo w sumie również, bo w tej palecie barw potrafi czaić się wcale nie mniejszy mrok. No i oczywiście Songbird 🖤
Generalnie zastanawiałem się, czy powinienem przyznać notę maksymalną… i były takie dni, że bardzo chciałem to zrobić. Ale jednak uznałem, że skoro część pierwsza jest dla mnie takim absolutem, część trzecia musi zostać postawiona szczebelek niżej – nawet jeśli ten szczebelek jest niżej dosłownie o średnicę włosa…
#KupkaWstydu
…aaaale całkowicie przypadkiem odkryłem, że moja edycja zawiera dwuodcinkowe DLC fabularne Burial at Sea, które – jak się okazało – wywraca wszystko do góry nogami. Czyli zasługuje na osobny wpis.
Jeśli nigdy nie graliście, a macie okazję, KONIECZNIE to zróbcie, bo ten dodatek to nie jest jakieś BioShock Infinite+. Tutaj pod bardzo wieloma względami dostajemy na dobrą sprawę pierwszego BioShocka w szlafroku z BioShocka trzeciego. I wracamy do Rapture. Tak, do Rapture. I będą splicerzy. Oraz Big Daddy. MA-SA-KRA.
W pierwszym z odcinków wcielamy się w, ekhm, Bookera i tutaj rozgrywka wygląda jeszcze w miarę znajomo, ale gdy w odcinku drugim przyjdzie nam sterować wątłą Elizabeth, gra zmienia się w rasową skradankę. I już nie narzekam na brak horrorowej atmosfery zaszczucia 😀
Najwspanialsze nowinki to Radar Range jako broń oraz przyzywane przez Elżbietkę wsparcie w postaci samuraja (które uwieczniłem na brzydkich obrazkach, więc nie wstawiam), ale rozgrywka rozgrywką – fabularnie przejechał mnie tu taki walec, że wcale niefrywolna historia z gry bazowej może sie schować.
Oraz jeszcze #KMWTW.
I teraz gdy już patrzę na całość opowieści, którą serwuje BioShock Infinite wzbogacone tym niesamowitym dodatkiem, nie mam cienia wątpliwości. Za pełny pakiet tylko i wyłącznie najwyższa z not. Jak ja się cieszę, że tego nie olałem.
#KupkaWstydu
Po zmaganiach w Columbii i Rapture odpaliłem sobie drugą część Crysis, gdzie był plan na trzy pełne misje. I były to pełne misje. Pełne efektownej rozwałki.
Totalnie mnie nie dziwi, że w momencie premiery gra robiła wizualnie kolosalne wrażenie, bo ona po 15 latach nadal prezentuje się więcej niż nieźle. A sama rozgrywka w sumie całkiem wymagająca, bo w broni odrzut konkretny, a oponenci posiadają wszelkie ważne badania okulistyczne i naszego Proroka wypatrzą z drugiego krańca mapy. Więc to nie tak, że wrogowie lecą grzecznie pod lufę – nie dość, że kryją się za osłonami, to jeszcze nasze osłony potrafią rozwalić, więc trochę się trzeba napocić.
Ale umówmy się: Crysis od zawsze stał tym imponującym nanokombinezonem, który praktycznie dawał nam supermoce. Czy regularnie odpalałem kamuflaż optyczny i uskuteczniałem ciche eliminacje pojedynczych strażników? Czy lubiłem wskakiwać na dach budynku bądź innego autokaru, żeby zrobić rozpoznanie terenu i wizjerem zaznaczyć opcje taktycznego przekradnięcia się za linię wroga? Otóż tak. Bardzo przyjemnych kilka godzin – tym przyjemniejszych, jeśli udawało się wstępny plan taktyczny zrealizować i uniknąć otwartej strzelaniny. Ale czasem po prostu trzeba było w kogoś kopnąć samochodem, być może odpalał mi się wewnętrzny mundial.
A tutaj możecie zobaczyć ostatnią zagraną przeze mnie misję, czyli Road Rage – tak, będzie niszczycielski samochodzik 🙂
Zamykamy tradycyjną u mnie sekcją karcianą! W Gwincie jakiś zastój, nic mnie specjalnie nie porwało, więc nadal głównie Madoc i miotanie bomb. W Snapie zaś sezon Beach Bash (czyli dla mnie wizualnie absolutny dramat, bo wszystko tylko i wyłącznie w stylu HEHE ZABAWUNIA) z zestawem naprawdę innowacyjnych kart – delfinek Jeff oczywiście przypadł do gustu, ale o wiele bardziej zaprzyjaźniłem się z Venus, czyli naprawdę wszechstronnym silnikiem.
Screeny własnego autorstwa, GIF ze skarbnicy Tumblra, grafika do Gwinta z The Voice of Gwent, grafika do Snapa z Marvel Snap Zone.
