DC: Bohaterowie i złoczyńcy #18-20

Dla niewtajemniczonych

Firma Hachette postanowiła wypuścić DC: Bohaterowie i złoczyńcy, kolekcję poświęconą ważnym postaciom i wydarzeniom z Uniwersum DC, a każdy tom to starannie wyselekcjonowane opowieści. Twarda oprawa, wysoka jakość, tematyczne felietony z rysem historycznym. Planowo sto numerów i wspaniała nagrzbietowa panorama.

DALEJ MOGĄ MIESZKAĆ SPOILERY. ŻEBY NIE BYŁO.

Tom 18

Kontynuacja przygód debiutującego oryginalnie w latach 40 ubiegłego wieku obrońcy Opal City. Jack Knight mocno niechętnie decyduje się, całkiem dosłownie, przejąć pałeczkę po swoim ojcu i zostać nowym Starmanem. Fala przemocy, śmierć w rodzinie, powrót arcywroga, potwory z cieni, a także miłość do staroci – wszystko to znajdziemy w sześciu numerach otwierających zapoczątkowaną w 1994 serię drugą.

Nie będę ukrywał: dość mozolnie się przez ten tom przedzierałem. Postać Starmana była mi kompletnie obca, ale pewnie sporo osób sięgających po serię drugą miało o niej równie nikłe pojęcie… i nie mogę powiedzieć, że zostałem wprowadzony w realia w bardzo przystępny sposób. Musiałem sobie ten świat trochę na własną rękę, po kawałku, poskładać, zrobić drobny research i dopiero wtedy pojawiła się jakaś frajda z czytania. Bo to jest niezła historia, tylko trzeba nieco zagryźć zęby, aby się o tym przekonać.

No i nie jestem wielkim fanem tych rysunków, co z pewnością nie pomaga w odbiorze.

Koniec końców: spoko, że tę postać poznałem ze względów czysto kronikarskich, ale nie powiem, że bawiłem się wyśmienicie. Po prostu OK.

Tom 19

W roli głównej Lex Luthor owładnięty żądzą zdobycia pierścieni Czarnych Latarni. Jak się możecie domyślać, poszukiwania nie będą należały ani do najprostszych, ani do najbezpieczniejszych.

Przyznam szczerze, że po lekturze otwierającego numeru nastawiałem się na pierwszą w historii mojego oceniania tomów Hachette notę Ujdzie. Takie to wydawało mi się rwane, absurdalne, chaotyczne i – przede wszystkim – głupkowate. Na szczęście potem jednak okazało się, że w tym szaleństwie jest (pewna) metoda, że chaos podlega swoistej kontroli i że bieg zdarzeń tylko pozornie jest tak irracjonalny.

Schizowy (i dość zabawny) wątek Mistera Minda, tajemnica Lois, oszalały Deathstroke, zabójczy Grodd, nieznana mi supergrupa, a także REWELACYJNY występ gościnny, którego nie zaspoiluję i który sam w sobie spokojnie winduję notę o punkt.

Koniec końców zaskakująco intrygujące perypetie antagonisty o umiarkowanie bujnej czuprynie.

Tom 20

W jednym z poprzednich wpisów wspominałem o tomie stanowiącym swoiste odliczanie do Nieskończonego Kryzysu. Odliczanie dobiegło końca i w niniejszym tomie wita nas najbardziej znaczący cross-over DC początku XXI wieku. A konkretniej pierwsza jego część, gdyż na finalizację musimy zaczekać do tomu 22.

Powrót OMAC-ów, Superman i umierająca Lois Lane z Ziemi 2, Alexander Luthor z Ziemi 3, Superboy z Ziemi Prime… a do tego przesunięcie centrum wszechświata i nadciągająca zagłada. To raczej nie zapowiada niczego dobrego, prawda?

Nic nie poradzę, ale chyba STRASZNIE lubię takie pompatyczne cross-overy i tabuny herosów jednoczących się w walce przeciw Wielkiemu Złu. Wielu postaci nie znałem, momentami totalnie nie wiedziałem, co się dzieje, ale nie przeszkadzało mi to śledzić wydarzeń w pełnym napięciu.

Czekam na rozwiązanie tej historii, bo oczywiście nie robiłem sobie spoilerów i nie wiem, jak to się skończy!

Rysunki pochodzą z następujących komiksów: Starman (Volume 2) #4, Action Comics (Volume 1) #892, Infinite Crisis #1, Infinite Crisis Special: Day of Vengeance #1